Poród naturalny jest jedną z najwcześniej stosowanych metod poczęcia nowego życia. Mimo wielkiego i długotrwałego bólu towarzyszącego porodowi, większość kobiet wykazuje się determinacją i wytrzymałością oraz chce aby jej dziecko przyszło na świat za pomocą naturalnych sił natury. Naturalny poród może trwać wiele godzin, gdyż rozpoczęcie go czasami jest nawet niedostrzegalne przez matkę. Objawy porodu wiążą się z pojawieniem się skurczy. Na początku występują one sporadycznie i nieregularnie i często nie muszą być wcale objawem porodu. Jednak gdy skurcze zaczynają występować z dużą regularnością i natężeniem, wówczas jest to sygnał, że rozpoczął się poród i musimy udać się do szpitala. Profesjonalne, medyczne określenia objawów jakie niesie za sobą poród naturalny to: obniżenie dna macicy, częste skurcze macicy, odejście krwistego czopu śluzowego, dojrzewanie szyjki macicy. Na kilka godzin przed porodem pojawia się duża ilość śluzu (w wyniku odpadnięcia czopu śluzowego), która jest świadectwem przygotowania się macicy do wydalenia dziecka. Kolejnym objawem zbliżającego się porodu jest częste odwiedzanie toalety i biegunka. W ten sposób organizm dokonuje oczyszczenia przed porodem. Poród naturalny często wymaga także lewatywy, aby podczas parcia żadne wydzieliny fizjologiczne (mocz, kał) nie wylały się na drogi rodne. Zaraz przed porodem dziecko mniej się rusza, gdyż ustawiło się już w pozycji dogodnej do opuszczenia organizmu matki. Kolejnym objawem są małe krwawe plamienia, będące efektem rozwierania się szyjki macicy. Ewidentnym znakiem, że naturalny poród już się zaczął i nie można przeprowadzić cesarskiego cięcia, jest odejście wód płodowych, które przez 9 miesięcy tworzyły naturalne środowisko życia dziecka.

Istnieje kilka zamiennych terminów, które używa się na określenie zupełnie innych stanów chorobowych. I tak okazuje się, że depresja poporodowa to coś innego niż na przykład baby blues. Depresja poporodowa jest to poważny stan załamania psychicznego, które pojawia się u matek po porodzie. Ten stan może trwać nawet kilka tygodni czy miesięcy po porodzie, a niekiedy kończy się tragicznie, stałą chorobą psychiczną. Jest to stan, w którym delikatna psychikę matki nakłada się wiele stresogennych i wywołujących zmianę nastroju czynników takich jak: przerażenie przed rolą matki, problemy okołociążowe, problemy z ciałem i jego wyglądem po porodzie lub w czasie ciąży, inne (problemy rodzinne, brak pomocy ojca, odrzucenie przez społeczeństwo itd.).

Rozpoznanie depresji nie jest łatwe, jednak gdy nastąpi kobieta powinna skontaktować się z lekarzem specjalistą, aby jak najszybciej pozbyć się tego stanu. Podczas depresji kobieta jest płaczliwa, lękliwa, na nic nie ma ochoty, nawet na kontakt z dopiero narodzonym dzieckiem, ma problemy ze snem, zmianami nastrojów. Aby pomóc kobiecie w depresji należy przede wszystkim usunąć z otoczenia negatywnie oddziałujące czynniki, dbać o nią i otaczać troską. Natomiast baby blues jest to łagodniejszy stan depresyjny, który często nazywany jest „depresją trzeciego dnia”. Po wielkiej radości z narodzin, po kilku dniach przychodzi nagła zmiana i załamanie nastroju. Baby blues wynika z dysonansu pomiędzy radością z narodzin dziecka a strachu przed znalezieniem się w zupełnie nowej sytuacji i roli. Na szczęście baby blues jest tylko skutkiem szalejących hormonów i po kilku dniach znikają jego objawy.